Ogródek? A może Ogród?

MIÓD JAKO PRODUKT LECZNICZY

Miód charakteryzuje się korzystnym działa­niem na serce i układ krążenia: zwiększa silę skurczu I wydolność mięśnia sercowego, rozszerza naczynia wieńcowe i polepsza krą­żenie. Z tego względu miód można z powo­dzeniem stosować w nerwicy oraz chorobie niedokrwiennej serca. Miód zmniejsza także dolegliwości towarzyszące dusznicy bolesnej oraz obniża ciśnienie tętnicze krwi. co z po­wodzeniem wykorzystuje się u kobiet w cią­ży z nadciśnieniem.

Miód odznacza się łagodnym działaniem uspokajającym, nasennym I zmniejszającym skutki nadmiernego napięcia nerwowego. Działając na ośrodkowy układ nerwowy przyczynia się do odnowy sił psychicznych organizmu I wzmaga Intensywność pracy umysłowe). Działanie miodu okazało się szczególnie korzystne u dzieci i osób starszych, także u osób nerwowych I przepracowanych. Warto dodać, że miód osłabia dzia­łanie używek (kawa. tytoń i alkoholi.

Miód stosowany jest często w stanach przeziębieniowych. Powinien być używany w fazie początkowej, gdy proces chorobowy nie jest jeszcze zaawansowany. Wówczas zwiększa on odporność organizmu i chroni drogi oddechowe przed rozwojem zakażenia. W trakcie leczenia miód zmniejsza stopnio­wo objawy towarzyszące przeziębieniu, takie jak kaszel, chrypka, drapanie i ból gardła, dreszcze oraz podwyższona temperatura cia­ła. Ze względu na właściwości upłynniające wydzielinę oskrzelową miód z powodzeniem można stosować w ostrych i przewlekłych zapaleniach oskrzeli. Stąd jego obecność w wielu syropach wykrztuśnych.

SPOSOBY PODAWANIA I DAWKOWANIA MIODU

Na ogół w lżejszych przypadkach lub też w początkowym stadium choroby wystarczy przyjmowanie same­go miodu, w cięższych natomiast przyjmu­je się go wraz z odpo­wiednimi preparata­mi leczniczymi. Dawka lecznicza miodu to za­zwyczaj 1-3 łyżki sto­łowe 3 razy dziennie. Ponieważ łyżka stoło­wa zawiera ok. 20 g miodu, dawka leczni­cza na dobę wynosi 60-180 g. Dzieciom od 3 roku życia podaje się 30-50 g miodu dziennie, co odpowia­da 3-6 łyżeczkom od herbaty. Niemowlętom można podawać 7,5 g miodu dziennie (1 ły­żeczka od herbaty).

Najczęściej poleca się przyjmowanie mio­du na godzinę przed jedzeniem. po rozpu­szczeniu w szklance ciepłej wody. Miód można rozpuszczać też w innych płynach: mleku, herbacie z cytryną oraz sokach z owoców I warzyw. Ważne jest. aby Ich temperatura nie przekraczała 50C. Wysoka temperatura niszczy bowiem właści­wości lecznicze miodu.

Podwyższenie efektywności działania mio­du uzyskuje się przez rozpuszczenie go w naparach z odpowiednich surowców zie­larskich. Na przykład w chorobach serca I naczyń polecane są napary z owoców głogu I owoców dzikiej róży. W zapaleniu oskrze­li działanie miodu jest najkorzystniejsze po rozpuszczeniu w naparach z surowców o działaniu napotnym, przeciwzapalnym, osłaniającym I wykrztuśnym, jak korzeń I liść prawoślazu, liść szałwii. Uść podbiału I ziele tymianku. W zapaleniu żołądka za najbar­dziej odpowiednie uważa się kwiat nagietka, ziele dziurawca, kwiat i liść podbiału oraz nasiona lnu. W każdym przypadku przygoto­wuje się napar z łyżki stołowej rozdrobnio­nego surowca I szklanki wrzącej wody. Po odsączeniu i przestudzeniu dodaje się 1-2 łyżki stołowe miodu I przyjmu|e na ogół w ilości pół szklanki 2-4 razy dziennie.

U osób powyżej 70 roku życia zaleca się przyjmowanie 2 łyżeczek (15 g) miodu dzien­nie po rozpuszczeniu w szklance ciepłego płynu. Z kolei u osób wykonujących ciężką pracę fizyczną i umysłową w momencie wy­stąpienia kryzysu obniżonej zdolności do pracy z powodu tzw. skrytego głodu, pomoc­ne jest spożycie 1-2 łyżeczek miodu bezpo­średnio lub po rozpuszczeniu w szklance ciepłego płynu.

MIODY I PREPARATY MIODOWE

Zarówno do celów odżywczych, jak I lecz­niczych wykorzystuje się wszystkie typy I odmiany miodu. Rozróżnia się trzy zasadni­cze typy miodów: nektarowe, spadziowe oraz nektarowo-spadziowe. W kraju zgodnie z Polską Normą produkuje się następujące odmiany miodów: rzepakowy, akacjowy, li­powy. gryczany, wrzosowy, wielokwiatowy, nektarowo-spadziowy, spadziowy ze spadzi liściastej i spadziowy ze spadzi Iglastej. Po­nadto na mniejszą skalę wytwarza się kilka­naście Innych odmian miodu. m.in. tymian­kowy, szałwiowy, nostrzykowy, mniszkowy, melisowy i malinowy. Miody te mogą służyć do każdej terapii, chociaż w niektórych przy­padkach bardzie) skuteczne są wybrane mio­dy odmianowe. Na przykład w leczeniu ner­wicy serca I Innych schorzeń serca I układu krążenia najkorzystniejsze są miody o wyso­kie! zawartości olejków eterycznych, takie jak lawendowy, walerianowy I melisowy. W przeziębieniu, grypie, kaszlu oraz zapale­niu błony śluzowej nosa. oskrzeli I płuc naj­lepsze efekty daje przyjmowanie miodu lipo­wego I ze spadzi Iglastej.

Cenne właściwości lecznicze bądź wspo­magające w wielu schorzeniach, wykazują także ziołomiody. Produkty te, wzbogacone składniki biologicznie aktywne roślin, odznaczają się większą skutecznością od produktu wyjściowego, często także lepszym smakiem i aromatem. I tak na przykład, cen­ne działanie wspomagające terapię chorób serca I naczyń wykazuje ziołomiód głogowy. Leczniczo w zakażeniach górnych dróg odde­chowych. takich jak zapalenie błony śluzowe| nosa, gardła i krtani, stosowany jest z do­brym skutkiem ziołomiód sosnowy I świerko­wy. Z kolei działanie wspomagające w cho­robie wrzodowej żołądka, a także w stanach zapalnych jelit, wzdęciach oraz kolkach jeli­towych u dzieci ma ziołomiód rumiankowy.

Dużą wartością odznaczają się także połą­czenia miodu z Innymi produktami pszczeli­mi. takimi jak pyłek kwiatowy, propolis, mleczko pszczele.

Poza tym w kraju produkowane są miody nektarowe z dodatkiem 1% koncentratów ziołowych, których działanie ukierunkowane jest głównie właściwościami biologicznymi odnośnych koncentratów. Należą do nich: miód z melisą, miód z aronią, miód z podbia­łem, miód z lukrecją I miód z pokrzywą. W handlu dostępne są również miody leczni­cze w postaci płynnej, takie jak miód pszczeli podbiałowy, miód pszczeli koperkowy i miód pszczeli prawoślazowy oraz syropy z miodem pod nazwą Apipulmol i Apitussic. Preparaty te odznaczają się działaniem przeciwkaszlowym, upłynniającym wydzielinę oskrzelową I wykrztuśnym.

Innym preparatem krajowym opartym na miodzie jest miód aloesowy z aronią (Mel Aloe cum Aroniae). Wykazuje on działanie ogólnie wzmacniające i zalecany jest w sta­nach obniżonej odporności na zakażenia oraz w wyczerpaniu I osłabieniu organizmu. Właściwości uodparniające na zakażenie wy­kazuje również miód pszczeli nektarowy z sokiem jeżówki purpurowej (Mel cum Succus Echinaceae).

Jak można zorientować się z tego krótkiego przeglądu, rozważne wykorzystanie miodu kryje w sobie wiele możliwości odżywczych i leczniczych. W jakim stopniu będziemy mo­gli z nich skorzystać będzie zależało tylko od nas samych, to znaczy od naszej wiedzy na temat umiejętności stosowania miodu w określonych sytuacjach.